AKITA

Początki rasy sięgają drugiego tysiąclecia p.n.e. Akity wykorzystywane były do polowań na grubą zwierzynę (w tym niedźwiedzie) oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Towarzyszyły też samurajom. Pierwowzorem rasy był tzw. akita matagi, który przypominał dzisiejsze akita inu. Od 1603 roku akity były używane do walk psów, wtedy też zaczęto krzyżować je z innymi rasami (np. tosa inu). Podczas II wojny światowej praktycznie wszystkie akity straciły życie (ich futer używano do produkcji mundurów wojskowych).

fitmin akita 002

Część psów została wywieziona przez amerykańskich żołnierzy do USA (i tu zaczyna się historia akity amerykańskiej). Sprowadzone do USA akity miały w sobie krew mastiffów i owczarków niemieckich. Z kolei po wojnie japońscy kynolodzy rozpoczęli "oczyszczanie" rasy i przywrócenie jej pierwotnego, szpicowatego wyglądu akity matagi. Dziś są to dwie odrębne rasy o wspólnych korzeniach.

Akity amerykańskie są zdecydowanie większe i masywniejsze od akit japońskich, różnią się też znacznie umaszczeniem. Piękny, puszysty, zakręcony ogon; ciemne trójkątne oczy i niewielkie, charakterystycznie pochylone do przodu uszy - to cechy typowe dla obydwu ras.

Akity japońskie mogą występować jedynie w trzech wariantach umaszczenia: jednolicie białym, rudo-białym oraz pręgowanym. Wzorzec akity amerykańskiej dopuszcza wszelkie typy umaszczenia (w tym łaciate), zwykle z charakterystyczną czarną maską.

Akita Inu osiąga następujące rozmiary:

suki 61cm (+/- 3 cm)

psy 67 cm (+/- 3 cm)

Akita amerykańska:

suki 61-66 cm

psy 66-71 cm

"Sam sobie biegnij po tę piłkę" - czyli osobowość akity

Akity mają mocny, niezależny i dominujący charakter. Jednocześnie są psami, z którymi można stworzyć niesamowitą więź, ponieważ darzą swojego opiekuna niezwykłym przywiązaniem, lojalnością i zaufaniem. Oczywiście na względy akity trzeba sobie zasłużyć. Jeśli będziemy poświęcać akicie odpowiednią ilość czasu (już od pierwszych chwil w naszym domu) oraz włożymy sporo wysiłku i serca w jej wychowanie i szkolenie, to z dużym prawdopodobieństwem będzie to pies naszego życia.

Akity dojrzewają psychicznie w wieku około 1,5 roku, wtedy też osoby niedoświadczone przestają sobie z nimi radzić. Pojawia się wyraźna niechęć i nieufność w stosunku do obcych oraz wzrasta poziom agresji w stosunku do innych psów. Niestety walki psów to czarna karta w historii akit, której piętno widać po dziś dzień. Akita zawsze walczy na serio i po to, żeby wygrać. Często sama prowokuje walki albo po prostu na dzień dobry tarmosi innego psa za kark. Rzadko kiedy akceptuje psy tej samej płci. Jednak poprzez konsekwentne i często długotrwałe szkolenie możemy niemal całkowicie zażegnać ten problem. Akita naprawdę może przejść bez smyczy obok rozwścieczonego owczarka, rzucając mu tylko pogardliwe spojrzenie - wszystko zależy od właściciela.

Psy te mają nieco kocią naturę - bardzo przywiązują się do miejsca, nie lubią zmian ani nowości, za to bardzo dużą wagę przywiązują do codziennych rytuałów. Akita nie przepada za podróżami ani częstymi wizytami u znajomych. Najlepiej czuje się na swoim terytorium. Nie lubi spoufalać się z obcymi (co ciekawe, do grona "obcych" może zaliczyć regularnie odwiedzającą nas ciotkę czy babcię).

Akity są doskonałymi psami stróżującymi, przy czym nigdy nie szczekają bez powodu.

Na spacerach są mało absorbujące, nie domagają się rzucania patyka ani smakołyków - są zajęte swoimi sprawami, ale jednocześnie cały czas pilnują właściciela i nie oddalają się od niego. Są idealnymi kompanami długich, górskich wypraw. Trzeba jednak pamiętać, że w przeszłości były używane do polowań i gdy zobaczą leśną zwierzynę, to ich instynkt myśliwski może wziąć górę!

Zdecydowana większość psów przybiega na zawołanie, reagując na komendę właściciela. Akita każdorazowo podejmuje decyzję o tym, czy przybiec na wołanie i bywa, że ze zrozumiałych tylko sobie powodów odłoży to na później :) Dlatego jeśli ktoś marzy o posłusznym, skupionym na opiekunie psie - niech lepiej zrezygnuje z akity.

Akitę można szkolić w zakresie podstawowego posłuszeństwa (PT, obedience), agility czy trenować sporty zaprzęgowe. Trzeba jednak pamiętać, że szybko się nudzi i łatwo zniechęca. Dlatego nie można z nią do znudzenia powtarzać tego samego ćwiczenia. Podczas nauki robimy częste przerwy oraz stosujemy wyłącznie metody oparte na pozytywnym wzmocnieniu. Opiekun/przewodnik akity powinien być stanowczy i konsekwentny, jednak nigdy nie może psa do niczego zmuszać ani go karcić! Takie zachowanie spowoduje, że akita zamknie się w sobie, odmówi współpracy i bardzo długo będzie pamiętać i przeżywać złe traktowanie ze strony opiekuna.

Akity nie tolerują innych psów tej samej płci na swoim terenie. Nie ma opcji. Jeśli mamy akitę i marzy nam się kolejny pies - powinien być to przedstawiciel łagodnej, uległej rasy i koniecznie przeciwnej płci. Oczywiście, z wiadomych przyczyn, jeden z psów musi zostać poddany zabiegowi kastracji/sterylizacji.

Zdrowie

Akity są psami w typie pierwotnym, toteż na ogół cieszą się doskonałym zdrowiem do późnej starości. Schorzenia związane z układem ruchu czy problemy kardiologiczne praktycznie u nich nie występują. Cierpią natomiast na genetycznie uwarunkowane zaburzenia układu immunologicznego. Są to choroby oparte na autoagresji i, niestety, występują u akit dosyć często. Pierwsza z chorób -  Sebadenitis (SA) - zaczyna się dość niewinnie. Sierść staje się matowa, włos łamliwy, pojawia się łupież i pojedyncze strupki. Kolejne stadium choroby to poważne zmiany skórne, które ulegają zakażeniom wtórnym. Dostępne metody leczenia (antybiotyki i sterydy) nie prowadzą do wyleczenia psa, a długotrwale stosowane dają wiele skutków ubocznych, równie poważnych jak sama choroba. Druga z chorób, na którą zapadają akity, to Syndrom Vogta-Koyanagi-Harady(VKH). Wiąże się  z ogromnym cierpieniem zwierzęcia. Główne objawy to ostre zapalenie spojówek połączone ze wzrostem ciśnienia wewnątrz oka, do tego dochodzą utrata pigmentu i niereagujące na leczenie zmiany skórne (często bolesne owrzodzenia).

Pielęgnacja

 Sierść akit składa się z włosa okrywowego i bardzo gęstego podszerstka, który doskonale chroni przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi. Akita dwa razy do roku linieje i zrzuca z siebie nieprawdopodobne ilości podszerstka. Należy wtedy wyczesywać psa codziennie (co może zająć nawet 2 godziny). Ilość wyczesanego każdorazowo podszerstka wystarczy na wypchanie wielkiej poduszki ;) Poza okresami linienia, które trwaja zwykle 3-4 tygodnie, akita praktycznie nie gubi włosa.

Liliana Kardas-Bonk - od ponad dwudziestu lat moją pasją jest kynologia. Jestem współtwórczynią Pucharu Polski w Dogtrekkingu. Na codzień zawodowo jestem związana z weterynaria. Największą sympatią darzę rasy psów pierwotnych i w typie szpica, a miłością mego życia są akity.

top

2YoutubeL

logo instagram

2FaceBookL