JAMNIK

Nie ma chyba drugiego tak jamnikolubnego kraju jak Polska. Szczególną popularność jamniki zyskały w latach 80. i 90. ubiegłego stulecia. Dzieci uczyły się w przedszkolu wierszyków i piosenek „o jamniczku”, a prawie każda ciocia, babcia czy sąsiadka miała właśnie takiego pieska. Można się jeszcze było zdecydować na pudelka lub „sarenkę” (pinczera miniaturowego) – innych opcji nie było. Generalnie panowała zasada: myślisz mały pies, mówisz jamnik. Jamnik stał się „małym psem do bloku” oraz niekłopotliwym (ze względu na rozmiary) psem rodzinnym.

FB post 06

Czy użytkowy pies myśliwski odnalazł się w roli psa maskotki? Zdecydowanie tak, chociaż pewne cechy typowe dla rasy mogły stanowić wyzwanie dla osób niedoświadczonych. Jamnik jest bardzo pewny siebie, również w kontaktach z dużo większymi psami. Inteligentny, ciekawski, często niezależny. Aktywny i radosny, zawsze czerpie radość z długich spacerów. Uwielbia kopać (również w wypielęgnowanym ogrodzie!). O skuteczności podczas polowania często decydowały takie cechy jak upór, odwaga, zawziętość czy samodzielne podejmowanie decyzji. Dlatego jamnik potrafi się odnaleźć niemal w każdej sytuacji i ma opinię psiego indywidualisty. Funkcjonuje nawet powiedzenie: „Są psy i są jamniki”.

Obecnie psy tej rasy odeszły nieco w cień. Ustąpiły miejsca psom z grupy III i IX FCI (yorkshire terrier, shih tzu, buldog francuski, chihuahua). Stały się zbyt „zwyczajne” na dzisiejsze czasy. W zasadzie można się tym faktem cieszyć, ponieważ nadmierna popularność danej rasy nigdy nie służy psom.

Jamniki wywodzą się od psów gończych i znane były już w średniowieczu. Używane były do polowań – jako pies norujący, gończy i tropiący, wspomagając skuteczność myśliwych. Ich specjalnością stało się norowanie. Jamniki standardowe polowały na lisy, a jamniki królicze wciskały się w najciaśniejsze zajęcze norki. Po dziś dzień są psami cenionymi przez myśliwych, a właściciele renomowanych hodowli często są jednocześnie członkami Polskiego Związku Łowieckiego. Jamniki poddawane są też próbom i konkursom pracy.

Ojczyzną jamnika są Niemcy, najstarszy klub tej rasy został założony w 1888 roku. Jamniki to psy o wydłużonej, zwartej i dobrze umięśnionej sylwetce. Krótkie kończyny nie wpływają na jakość ruchu, chód jamnika jest płynny i energiczny, a sam jamnik zadziwiająco zwinny, ruchliwy i szybki. Jamniki występują w trzech rozmiarach, określanych obwodem klatki piersiowej:

  • powyżej 35 cm – jamniki standardowe,
  • 30–35cm – jamniki miniaturowe,
  • poniżej 30 cm – jamniki królicze.

 

Masa ciała jest proporcjonalna do wielkości psa, a jej górna granica to 9 kg.

„Klasyczny” jamnik jest krótkowłosy. Jego sierść jest lśniąca, gładka i przylegająca, a wbite w tapicerkę kanapy czy polarowy koc włosy niemożliwe do usunięcia :) Pielęgnacja jamnika krótkowłosego jest nieskomplikowana. W okresie linienia czeszemy psa gumowa rękawicą dla psów krótkowłosych, kąpiemy w razie potrzeby. Dzięki domieszce krwi terriera i sznaucera uzyskano odmianę szorstkowłosą. Włos jest szorstki, z podszerstkiem, na kufie nieco dłuższy – tworzy brodę, a nad oczami piękne krzaczaste brwi. Jamniki szorstkowłose wymagają trymowania/strzyżenia sierści co ok. 3–4 miesiące. Jamnik długowłosy wyhodowany został przez skrzyżowanie ze spanielami. Jego prosty, błyszczący włos, jest zaopatrzony w podszerstek, pięknie zdobi jamniczą szyję, łapki, podbrzusze i oczywiście ogon. Jamnika długowłosego trzeba regularnie wyczesywać.

Na co jeszcze zwrócić uwagę? Oczywiście na uszy. Regularnie je czyścimy i usuwamy rosnące w kanale słuchowym włosy. Ucho jamnika jest duże i klapnięte, a tym samym narażone na częste infekcje (słaba wentylacja ucha) oraz na pobrudzenie. Jamniki z wielką ochotą węszą w zaroślach, maczając jednocześnie swoje piękne uszy w błocie. Z myślą o jamnikach zaprojektowano też głębokie miski o małej średnicy, tak by podczas jedzenia i picia pies nie pobrudził uszu.

Jaminiki występują w kilku odmianach barwnych:

  • jednokolorowe – głównie odcienie  rudego (dopuszczalny czarny nalot oraz niewielkie białe znaczenia),
  • dwukolorowe – brązowe podpalane, czarne podpalane,
  • marmurkowe (red merle, blue merle) – bardzo rzadko spotykane, u psów o tym umaszczeniu dopuszczalna jest inna barwa oczu niż brązowa.

 

Budowa anatomiczna jamnika predysponuje go do występowania schorzeń kręgosłupa (zwyrodnienia, wypadnięcie dysku). To, jak prędko i czy w ogóle problem się pojawi, zależy w dużej mierze od ogólnej kondycji psa i warunków, w jakich żyje. Przede wszystkim nie można dopuścić do otyłości, a nie jest to łatwe, bo jamniki zwykle mają ogromny apetyt i wyjątkowy talent do wyłudzania smakołyków. Warto też wzbogacić dietę jamnika suplementami zawierającymi tzw. chondroprotetyki (glukozamina, chondroityna). Należy też zadbać o to, by nasz pupil jak najrzadziej spotykał na swej drodze schody. Poza tym jamniki cieszą się raczej dobrym zdrowiem i są długowieczne.

 

Liliana Kardas-Bonk - od ponad dwudziestu lat moją pasją jest kynologia. Jestem współtwórczynią Pucharu Polski w Dogtrekkingu. Na codzień zawodowo jestem związana z weterynaria. Największą sympatią darzę rasy psów pierwotnych i w typie szpica, a miłością mego życia są akity.

top

2YoutubeL

logo instagram

2FaceBookL